من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته ...

تا هنگامی که چرخ سیاست برای رسیدن به قدرت و هدف ، بر محور نابودی و حذف رقبا و مخالفین سیاسی خود بچرخد ، ما به آن روال عادت می کنیم و عادت هم کرده ایم و از خود نپرسیده ایم و نمی پرسیم که چرا باید رقباي خود را حذف كنیم؟

سالها قبل در کتابی بنام « ظهور و سقوط لیبرالیسم» مطلبی به این مضمون خواندم که، اروپائی ها بعد از سالها جنگ و کشتار یک دیگر ، بالاخره به این نتیجه رسیدند که دیگر نمی توانند به اين وضعيت ادامه دهند و به جای جنگ، باید با هم مدارا کنند. بعداز این که فکر و فرهنگ مدارا در میان اروپائیان پذیرفته شد و مدارا برقرار شد، آزادی شکفتن آغاز کرد.

اما گويا ما هنوز خسته نشده ایم! این روال تا کی باید ادامه داشته باشد؟ چرا این گرفتاری و بیماری ملی را مورد نقد و مداوا قرار نمی دهیم؟

از زمــزمه دلتنگيم، از همهمــه بيــزاريـم 

نه طاقت خاموشي، نه ميل سخن داريم

دوران شــکوه باغ ، از خاطرمــان رفته‌ست 

امروز که صف در صف،خشکيده و بي‌باريم  

دردا که هدر داديم،آن ذات گرامي را      
تيغيم و نمي‌بريم، ابريم و نمي‌باريم 

ما خويش ندانستيم ، بيداريمان ازخواب

گفتـند که بيـداريد؟ گفتـيم که بيــداريم. 

من راه تـو را بسـته، تو راه مــرا بسته 

اميد رهايي نيست وقتي همه ديواريم