اوائل انقلاب كه بازار بحث های سیاسی خیلی داغ بود ، کنار پیاده رو ها جوانها دسته دسته با شور و هیجان بحث مي کردند . گويا همه راجع به همه چیز اطلاعات ذی قیمتی داشتند که میتوانستند یک شبه تمام مسائل را حل کرده و به مدینه فاضله برسند . پشتوانه آنها هم چهارتا کتاب و مقاله بود که همه جا پُر بود . انگار راه حل تمام مشکلات در همان باورهای ساده انگارانه خلاصه می شد و هیچ پیچیدگی وجود نداشت. از نظر آنها سخت ترین مسایل راه حلی دوخطی داشتند .

امروز می بینيم در عين حال كه سال ها از آن زمان گذشته و سن وسالی بر ما رفته است ولي انگار آن دنیا و آن ذهنیت همانطور دست نخورده باقی مانده است . هنوز هم فکر میکنیم آنقدر میدانیم که بتوانیم برای حل همه مشکلات راه حل های بدیع و یک شبه ارائه كنيم . فکر میکنیم که دنیا باید بیايد از ما یاد بگیرد . مي گوئيم تمام مشکلات جامعه یکی دو تا که بیشتر نیست . یكي اقتصاد و یكي فساد . برای حل این دوتا که این همه صغرا و کبرا لازم نیست . کافی است چندتا کارخانه بزنیم و قوه قضاییه هم كمي سخت گیری کند .خوب می بینید که چقدر ساده است . راه حل معضل اقتصادی چه ساده بود . آنهایی که قبلاً بر سر كار بودند مسائل را خیلی می پیچاندند براي همین مملکت را به باد دادند .

اگر به برخي دیالوگ هایی که این روزها بیان میشود دقت کنیم ، متوجه میشویم که عليرغم گذشت سالها از آن زمان ، ولی گويا آن دنیا و ذهنیت ساده انگار ، هنوز دست نخورده باقی مانده است .