به بهانه سفر آقای احمدی نژاد به زیمبابوه

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

آقای احمدی نژاد روز دوم اردیبهشت ماه به دعوت "رابرت موگابه" رئیس جمهور زیمبابوه، به منظور گفتگوهای تجاری و شرکت در یک نمایشگاه بین المللی سرمایه گذاری عازم زیمبابوه شد. ایران و زیمبابوه در این سفر، یازده سند همکاری امضا کردند و آقای احمدی نژاد در این سفر از یک کارخانه نساجی در شهر "هراره"، پایتخت زیمبابوه بازدید کرد که هشتاد و سه درصد سهام آن به "صندوق بازنشستگی وزارت جهاد کشاورزی ایران" تعلق دارد. ایشان همچنین از یک کارخانه مونتاژ و ساخت تراکتور که به وسیله سه شرکت ایرانی در هراره تأسیس شده است، بازدید نمود و کلید اولین تراکتور مونتاژ شده را به آقای موگابه هدیه کرد.
اما همزمان با سفر آقای احمدی نژاد به زیمبابوه، "جنبش تغییر دموکراتیک زیمبابوه"، به رهبری "مورگان چاتگیرای"، نخست وزیر این کشور که با رابرت موگابه، رئیس جمهوری زیمبابوه در قدرت سهیم است، بیانیه ای صادر نمود و اعلام کرد که در مراسم رسمی که  آقای احمدی نژاد در آنها حضور دارد، شرکت نمی کنند .
اما به رغم انتقاد نخست وزیر و جنبش تغییر دموکراتیک زیمبابوه، رابرت موگابه ضمن استقبال از  آقای احمدی نژاد، حمایت قاطع کشورش را از برنامه هسته ای ایران اعلام و علت فشار غرب بر ایران و زیمبابوه را موضع گیری اصولی دو کشور در عرصه های داخلی و بین المللی عنوان کرد. آقای احمدی نژاد هم اعلام نمود که جهت گیری‌های  زیمبابوه در مسایل جهانی با جهت گیر‌های جمهوری اسلامی منطبق است .
زیمبابوه در سال 1980 به استقلال رسید و از آن پس با کمک دولت‌های غربی و سرمایه گذاری خارجی به درصدی از رشد دست یافت. حدود دو سال قبل(سال 2008) در میانه رقابت های انتخابات ریاست جمهوری، اختلافات جدی بین "رابرت موگابه" و" مورگان چاتگیرای"، دو کاندیدای انتخابات بروز کرد که منجر به خشونت های سیاسی و بحران یک ساله در زیمبابوه شد .حزب "جنبش برای تغییر دموکراتیک" به رهبری مورگان چاتگیرای در آن انتخابات توانست برای نخستین بار پس از استقلال این کشور ، اکثریت آرای پارلمانی را کسب کند و مورگان چاتگیرای پیروز انتخابات شود اما کمیسیون انتخاباتی، نهایتاً اعلام کرد که به دلیل عدم کسب اکثریت آرا، انتخابات به دور دوم کشیده شده است. حزب رابرت موگابه به تقلب در شمارش آرا متهم شد و ناآرامی ها در سطح کشور آغاز گردید. در پی چندین ماه کشمکش خونین، بیش از 180 نفر از طرفداران حزب "جنبش برای تغییر دموکراتیک" کشته و صدها نفر از محل سکونت خود آواره شدند. مورگان چاتگیرای رهبر جنبش، با نگرانی از تشدید خشونت ها علیه طرفداران خود، از شرکت در دور دوم انتخابات انصراف داد و رابرت موگابه 82 ساله دوباره کرسی قدرت را در زیمباوه به دست گرفت تا آنکه پس از حدود یک سال تنش سیاسی  و با  وساطت دولت های آفریقایی برای حل معضل،بهمن ماه گذشته(فوریه 2009)، در توافقنامه ی با عنوان "مشارکت در قدرت"، قدرت رئیس جمهور کاهش یافت و مورگان چاتگیرای رهبر حزب مخالفان، سمت نخست وزیری را در دست گرفت و سمت های مهم کابینه نیز بین اعضای حزب جنبش برای تغییر دمکراتیک و حزب حامی موگابه موسوم به "زانو پی اف" تقسیم شد و رابرت موگابه هم رئیس جمهور ماند و به لحاظ قدرت اجرایی، همچنان دست بالا را دارد. البته قرار بود  تحریم های بین المللی علیه زیمبابوه بعد از تشکیل دولت وحدت ملی ، لغو شود اما هنوز پابرجاست.
اما در خصوص دلایل سفر آقای احمدی نژاد به زیمبابوه و اوگاندا، برخی تحلیلگران سیاسی معتقدند که با توجه به نزدیکی اجلاس آتی شورای امنیت و تلاش آمریکا برای تصویب قطعنامه ای دیگر علیه ایران، سفر آقای احمدی نژاد با هدف جلب حمایت اعضای غیر دائم شورا از جمله زیمبابوه و اوگاندا، برای دادن رأی منفی به قطعنامه احتمالی بوده است.  برخی دیگر از تحلیلگران نیز بر این باورند که ممکن است حمایت از رابرت موگابه در برابر فشار های داخلی و بین المللی،  هدف اصلی این سفر باشد.
زیمبابوه که در جنوب آفریقا واقع گردیده ، دارای ۱۳ میلیون نفر جمعیت است . بحران سیاسی داخلی، تورم شدید اقتصادی، نرخ 80 درصدی بیکاری و شیوع وبا که در ظرف چند ماه 976 نفر را به هلاکت رساند،  تنها بخشی از مشکلات داخلی زیمباوه است که با تحریم های گسترده بین المللی نیز همراه است.
بر اساس آمار و ارقام گمرک جمهوری اسلامی ایران که در "روزنامه پول" به چاپ رسیده،با توجه به اینکه کشور زیمبابوه، کشور توسعه‌یافته‌ای محسوب نمی‌شود و به نظر می‌رسد باید از آن کشور اقلام کشاورزی یا معدنی به ایران وارد شود، اما در سال ۱۳۸۴، کالاهای صنعتی نیز همچون: دستگاه‌های برقی تشخیص بیماری، لامپ ها و لوله‌های میکروویو، دستگاه‌های پخش صوت جیبی، ساعت، ماشین‌های محاسب و… به ایران وارد شده و در این سال، تراز تجاری ایران و زیمبابوه، ۲۴ به ۷۶‌درصد به نفع زیمبابوه سنگینی می‌کند اگرچه هرگز واردات از این کشور به بیش از دو صدم درصد از واردات ایران نرسیده است.در مقابل نیز ایران از ماشین‌آلات کشاورزی، صنعتی و الکترونیکی تا گوجه‌فرنگی، صابون و شامپو به این کشور صادر نموده اما جمهوری اسلامی هم هرگز بیش از دو دهم درصد (در بین همه کشورها) کالا به این کشور صادر نکرده است.  
بررسی روزنامه پول نشان می دهد که تنها سال ۸۳ ، سال برتری تجاری ایران نسبت به زیمبابوه بوده است. در این سال ایران ۱۸ میلیون دلار کالا به این کشور آفریقایی صادر کرده، در مقابل زیمبابوه مجموعاً ۴۹۹ هزار دلار توتون و تنباکو به ایران وارد کرده است.
اما در سال ۸۸، سهم صادرات و واردات ایران و زیمبابوه، به نفع این کشور آفریقایی رقم خورده که سهم ایران ۴۱‌درصد و سهم زیمبابوه ۵۹‌درصد است. در این سال ، زیمبابوه اقلامی چون: توتون و تنباکو، اقلام صنعتی، مصنوعات نساجی و…به ایران به ارزش ۳/۵ میلیون دلار به ایران وارد کرده است. در مقابل ایران سهم ۴۱درصدی خود را از این مبادلات با کالاهایی نظیر تراکتور، گاوآهن، مواد شیمیایی و… به ارزش ۲/۴ میلیون دلار پر کرده است.