آيا کسب معنويت ،  نيازمند عنايات دولتي است ؟

تصميم دولت مبني بر كاهش ساعت كار ادارات موجب واكنش هايي گرديده و حتي اعتراض برخي چهره هاي اصول گرا نظير احمد توكلي را هم برانگيخته تا جايي كه اين كار دولت را غير قانوني دانسته است . منتقدين اعتقاد دارند با اين تصميم دولت و به بهانه ماه مبارک رمضان ، زمان فعاليت مؤسسات دولتي تقريباًً به نصف کاهش يافته است .                                                                                         
در اين شرايط  كه فعاليت ادارات از ساعت هشت و نيم صبح آغاز مي شود ، تا کارمندان و مديران چرخي بزنند و  چند تلفن را جواب بدهند ، نزديكي هاي ظهر مي شود كه بايد تجديد وضويي کنند و براي برگزاري نماز جماعت آماده شوند  . يک ساعتي هم که به نماز و مراسم سخنراني و ادعيه ماه مبارک مي گذرد. بعد هم تا ساعت يك بعد از ظهر وقتي باقي نمي ماند و كار چنداني پيش نمي رود .                                                       
 اگر چه در برخي از کشورهاي اسلامي منجمله عربستان سعودي تغيير و تأخيري در زمان آغاز به کار ادارات در ماه مبارک داده مي شود ، ولي پس از افطار بسياري از ادارات خدماتي، به فعاليت خود ادامه مي دهند تا کار خلايق لنگ نشود. واقعاً پرسش اساسي اين است كه  دولت به چه استناد قانوني در حالي كه از منابع عمومي يعني بيت المال ، براي هشت ساعت کار به کارمندانش حقوق مي پردازد ، در ماه رمضان فقط روزي حدود پنج ساعت کار از آنها طلب مي کند؟                                                       
                                                        
ساليان سال است مردم مسلمان در اين آب و خاک روزه مي گيرند و طبق برنامه متداول به سر کارهايشان مي روند و مشكلي هم نداشته اند زيرا کسب معنويت هيچگاه نيازمند عنايات دولتي نبوده و نيست ، لذا چه ضرورتي دارد که امروز براي بهره گيري بيشتر از برکات معنوي ماه رمضان از کيسه مردم بذل و بخشش کنيم. البته ممكن است اينگونه تصميمات براي کارمندان محترم دستگاه هاي دولتي مغتنم و اسباب دعاگويي باشد اما همين عزيزان نيز اگر به عنوان ارباب رجوع سروکارشان به ديگر ادارات بيفتد، تصديق خواهند کرد که اين تصميم چندان قابل دفاع نيست.