خانه ی غم گشته ، سرای علی

(((((((((((((((()))))))))))))))

ناله کن ای دل به عزای علی
گریه کن ای دیـده برای علی

کعبه ز کف داده چو مولود خویش
 گشــته سـیه پوشِ عـزای علی
 
عُمر علی، عمره ی مقبوله بود
هر قدمش سعی و صفای علی
 
دیده زمزم، که پُر از اشک شد
 یــاد کنــد زمــزمه های علی
 
تیغ شهادت سر او را شکافت
 کوفــه بوَد، کوهِ منـای علی
 
عــالم امــکان شــده پر غلــغله
 چون شده خاموش صدای علی
 
نیست هم آغوش صبا، بعد ازاین
 پیــک ظفــر بخـش لــوای علی
 
منبر و محــراب کشد انتــظار
 تا که زند بوسه به پای علی
 
ماه دگر در دل شب نشنود
 صوت مناجاتِ دعـای علی
 
آه که محروم شد امشب دگر
 چشـم یتیــمان ز لقـای علی
 
مانده تهی سفره ی بیچارگان
 منتــظر نـــان و غــذای علی
 
وای! امیر دو سرا کشته شد
 خانه غم گشته سرای علی
 
پیش حسین و حسن و زینبین
خون چکد از فرق همای علی
 
خواهی اگر ملک دو عالم حسان
از دل و جــان باش گـــدای علی