خون های بی رنگ !
=============
ماجراي سرکوب خونين ايالت "سين کيانگ" چين که تا کنون 1۸۴ کشته و افزون بر هزار زخمی برجای گذاشته از آنجا آغاز شد که جمعيتي 200 نفره از چيني تبارهاي "هان" در شهر "ارومچي" عليه "اويغورها" که مسلمان هستند راهپيمايي کردند. اين راهپيمايي اعتراض اويغورها را برانگيخت که خواستار رعايت عدالت در مورد دو تن از مسلمانان بودند که در زندان به سر مي برند. البته آثاري از درگيري، هفته هاي پیش بروز کرده بود و باعث شده بود نيروهاي امنيتي از برگزاري نماز جمعه در چند شهر جلوگيري کنند. وقتي جمعيت مسلمانان معترض در شهر "ارومچي" به راه افتاد و نيروهاي امنيتي نيز با گلوله به سرکوب تظاهرکنندگان پرداختند، معلوم بود اويغورها مطالبات برآورده نشده و احساسات سرکوب شده يي داشتند که در این ایام بروز کرد.
مسلمانان اويغور حدود 40 درصد جمعيت استان "سين کيانگ" را تشکيل مي دهند و شهر "ارومچي" مرکز اين استان در وسط جاده ابريشم به سوي شرق قرار داشته است. قرار داشتن بر سر راه جاده ابريشم و نيز احاطه شدن اين استان از سوي کشورهاي مسلمان، فرهنگ و هويت خاصي را در منطقه جا انداخته است که در سابقه تاريخي چيني ها نهفته است.اما اينکه چرا نظام حزب کمونيست به اين سرعت سرکوب خونين را پيشه کرد موضوع قابل توجهي است. کشور چين که قرار است در عرصه جهانی از آمريکا پيشي بگيرد و به لحاظ اقتصادي به مرتبه يي برسد که هيچ ملتي در تاريخ بشر به آن دست نيافته است گویا در بعضي از جهات اجتماعي و سياسي هنوز در عصر حجر به سر مي برد و به قولي براي باز و بسته کردن هر پيچي هنوز به پُتک متوسل مي شود.
نظام هاي کمونيست در برخورد با بحران هاي سياسي امنيتي که به صورت طبيعي در کشور بروز مي يابند، از همان اول آخرين راه حل را انتخاب مي کنند يعني سرکوب و گلوله. اين همان راهکاري است که چيني ها در برخورد با ناامني در استان بزرگ، حساس و استراتژيک "سين کيانگ" اتخاذ کردند. البته 20 سال پيش نیز که تجمع دانشجويان معترض در ميدان "تيان آن من پکن" (ميدان صلح آسماني) برگزار شد، مقام هاي حزب به جاي صلح، از آسمان گلوله توپ و فشنگ بر سر دانشجويان ريختند و طي کمتر از يک روز چنان ميدان را از کشته ها و خون پاک کردند که گويي صدها هزار نفر در همين ميدان به گلوله بسته نشده اند.
به نظر می رسد که در ذهن رهبران حزب کمونیست که معتقدند ما مرکز عالم هستيم و عالم بايد خودش را با ما هماهنگ کند، اين انديشه منحوس ريشه دوانده است که دموکراسي و حکومت مردم تا جايي دموکراسي و حکومت مردم است که نظام سياسي را تهديد نکند. رهبران حزب معتقدند، لازم نيست حزب کمونيست معيارهاي دموکراسي و روابط دموکراتيک را رعايت کند، بلکه اين دموکراسي است که بايد حزب و مقام هاي رده اول را رعايت کند. بدون شک ، وقتي رهبران حزب چنان مي انديشند، سربازان پياده حزب با چماق، ساطور، ميله آهني و باتوم برقي به خيابان مي ريزند تا اعتراضات را آرام کنند.از خشک مغزي رهبران حزب کمونيست همين بس که به مسلمانان اويغور اجازه نمي دادند به صورت انفرادي به سفر حج بروند و براي رفتن به مکه، مسلمانان حتماً بايد از مجاري دولتي که حزب طراحي کرده به این سفر معنوی بروند .
علیرغم آنکه با شروع اعتراض مسلمانان ایغور، کليه خبرنگاران خارجي از کل استان سين کيانگ برچيده شدند و براي ممانعت از خبررساني پيرامون تحولات چين، اينترنت، تلفن هاي خارج از کشور و اس ام اس قطع شده و دفتر خبرگزاري هاي خارجي در منطقه نيز تعطيل شدند و با وجود تلاش گسترده يي که براي پنهان نگه داشتن خونريزي هولناک شهر ارومچي به کار گرفته شد، اخبار و تصاوير آن به سراسر جهان مخابره شد و براي مدت يک هفته تحولات استان سين کيانگ در صدر همه اخبار جهان قرار داشت. اويغورها معتقدند همواره سرکوب و محدود شده اند تا در گوشه يي از خاک چين زنداني باشند. ظاهراً چيني ها در جريان المپيک سال گذشته به همه دواير امنيتي دستور داده بودند بيش از هر چيز مراقب مسلمانان اويغور باشند و از رفت و آمد آنان جلوگيري کنند. حتي هتل هاي پکن موظف بودند داشتن يک مسافر اويغور را گزارش دهند ضمن آنکه گفته می شود چيني ها همانند اتحاد جماهير شوروي و بسياري از کشورهاي بلوک شرق از تجربه امنيتي خاص ويژه يي نيز بهره مي برند. آنها پس از سرکوب هر حادثه اجتماعي نفراتي از دستگيرشدگان را در تلويزيون سراسري اين کشور به نمايش مي گذارند که اعتراف کنند سازمان هاي غربي آنها را تجهيز کرده و براي به راه انداختن شورش هاي کور در خارج دوره ديده اند.
اما در کشور ما، این برخورد خشن پکن با مسلمانان اويغور ، با سکوت بس معناداری همراه شد. رسانههاي دولتي و نيز صداوسيما کمتر ضرورت دیدند که گزارش يا تحليلي در خور، از سرکوب شديد مسلمانان در شهر ارومچي منتشر کنند. اين سکوت هنگامي پرسشبرانگيزتر ميشود که واکنش به قتل يک زن مسلمان مصري در آلمان آن هم در شرایطی که این جنایت توسط یک شهروند دیگر انجام گرفته و ارتباطی با موضع آن کشور ندارد ، مورد مداقه واقع شود و سفراي آلمان و ايتاليا فراخوانده شده و به آنها رعايت حقوق بشر متذکر مي گردد. برخی معتقدند که این واکنش به آن دلیل است که چين نه تنها مهمترين شريک تجاري و اقتصادي جمهوري اسلامي محسوب ميشود که در پيچهاي تند سياسي چند سال اخير جانب ایران را فرونگذاشته، و چنين است که تهران در واکنش به حوادث تلخ شهر ارومچي ، کوشيده است خاطر پکن را مکدّر نكند ولی آیا این دیپلماسی دوگانه و متضاد برای دولتی که درپی حضور فعال در مديريت جهاني است، پسندیده است؟
البته در تجربه دو دهه گذشته ايران نیز با مواردي از اين تعارض مواجه ميشويم. ايران در قضاياي بوسني و هرزگوين و ديگر مناطق مسلماننشين بالکان به شکل کاملاً فعالي وارد عمل شد و از مسلمانان آنجا در برابر صربها و ديگر اقوام و مذاهب دفاع کرد. اين سياست ايران هم به لحاظ مالي و هم نيروي انساني و حتي نظامي و هم تبليغاتي در حد وسيع و گستردهاي اجرا ميشد. در مقابل، همزمان در برابر اتفاقات و جنايات رخ داده در چچن سکوت شد، در حالي که ظلم و ستمي که بر مردم چچن وارد شد به دلايلي كمتر از آن چيزي نبود که بر مسلمانان بالکان روا داشته ميشد. در ادامه آن سیاست ، اين روزها نیز درحالی که مردم سينکيانگ که مسلماناني بسيار مظلوم هستند و هيچ امکان ارتباطي و تبليغي هم براي رساندن صدايشان به گوش دنيا ندارند، اما دريغ از يک خبر و موضعگيري رسمي و حتي غيررسمي در نمازجمعه!
واقعاً وقتي که بخش مهمي از مسلمانان از جمله همين کشور همسايه ما يعني ترکيه، نسبت به اين اتفاقات اعتراض کرده و همسبتگي خود را نشان دادهاند، چرا در ايران سکوت حاکم است؟
البته منظور اين نيست که حتماً دولت ايران باید در برابر اين جنايات موضعگيري تندي انجام دهد، اما مسأله آن است که آیا لازم نیست جامعه ايران مستقل از اراده قدرت و دولت، مثل ترکيه در برابر اين وقايع واکنش مستقلي از خود نشان دهد؟ هر چند به تازگی برخی از مراجع عظام با صدور بیانیه هایی نسبت به این فاجعه واکنش نشان داده اند . آیت الله مکارم شیرازی در همین زمینه بیانیه ای صادر و از دولت خواستند که در مقابل کشتار مسلمانان ایالت "سين کيانگ" چين سکون نکند و برادران و خواهران دینی خود را تنها نگذارد .
ایشان افزودند :«روابط دوستانه ايران و چين و مناسبات نزديك سياسي و اقتصادي دو كشور نميتواند دليلي بر سكوت مقامهاي مسوول ايراني در برابر فجايع اخير باشد». آیت الله نوری همدانی هم در بیانیه خو می گویند :« این روز ها جنایتی بزرگتر و وحشتناک تر از آنچه که در کشور آلمان واقع شد ویک زن مسلمان به خاطر رعایت حجاب کشته شد، در کشور چین اتفاق افتاده است.»
