قسمت هایی از شعر

« همه محكوم كردن‌هاي مجازي »

سیدمصطفی رحمانی

*********************************
**********************

چقدر بدم مي آيد!
       بدم مي آيد از اَدا و اصولهاي غير واقعي
چقدر بدم مي آيد
        از نطقهاي مزخرف رئيس جمهورها در جمع هم
چقدر بدم مي آيد
        از تحصنهاي جلو دفاتر سازمان ملل
                   از طومارهاي پر امضا
                       از تجمعها ، 
چقدر همه چيز مجازي و غير واقعي شده
چقدر بدم مي آيد
          از همه اين چيزهاي مجازي
               از اين همه محكوم كردنهاي مجازي
طومارهاي مجازي
         كارهاي مجازي
             ديدارهاي مجازي
                    ديوارهاي...

**************
 
هر روز در اخبار
 چند جنازه را نشان مي دهند
    كه تازه اند!...
        و چند مادر را
            كه بر سر و صورت مي زنند و مي گريند...
 
هر روز در اخبار
  مي گويند چند نفر ديگر
      از برادران ما
          كشته شدند!....
 
هر روز در اخبار
     خبر يتيم شدن بچه هايي
           يا بي شوهر شدن زناني
                يا بي فرزند شدن پدر و مادر هايي را مي شنويم
 
هر روز در اخبار
    داغدار شدن چند خانواده را مي شنويم
         و نُچ نُچي مي كنيم
              و لقمه بعدي نهارمان را مي خوريم!...
 
ما به اين اخبار عادت كرده ايم
      نمي شود روزي بگذرد
          و خبر چند قتل از فرزندان اسرائيل 
                   نشنويم...
                                    سرم دارد مي تركد...

**************
  
اميدي به اين عربها نيست
     كه تنباكوي اسرائيلي
         در قليانهايشان دود مي كنند!
اميدي به اين عربها نيست
       كه با آن شكمهاي بزرگشان
             بتوانند
                     از روي تخت خوابشان
                           پايين بيايند
اميدي به اين "ابن الشهوت" ها نيست...
........................
اميدي به اين دشداشه هاي سفيد گران قيمت نيست
       اميدي به اين چشمهاي هيز نيست
           اميدي به اين وجودهاي ريز نيست
               در ايشان
اميدي به هيچ چيز نيست!...
  
*******************
من مي دانم
     خدا براي هيچ كس هيچ كاري نمي كند
         مگر آنكه
             خود آن كس براي خودش
كاري بكند!
 
من مي دانم
     خدا پارتي بازي نمي كند
          بازي را هم به هم نمي زند
هر كس گلوله دارد
      هر كس تفنگ دارد
مي تواند ديگري را بكشد
خدا هيچ كاري نمي كند
 …………. 
من مي دانم
       اگر كسي چاقويش را بر گردن كسي بكشد
             سر او بريده مي شود
                و خدا هيچ كاري نمي كند
حتي اگر
آنكه سرش بريده مي شود
                           فرزند پيغمبر(ص) باشد!....
 …………………………
من مي دانم
   اگر تمام مدينه
          و مكه
             و كوفه
و همه مردم همه شهرها
         يزيد را محكوم مي كردند
              يا طومار امضا مي كردند
                  يا در اعتراض به كشتار فرزندان رسول خدا(ص)
يك دقيقه سكوت مي كردند...
آب از آب تكان نمي خورد...
         خدا هم هيچ كاري نمي كرد
باز هم همين مي شد كه شد...
 
................ 
كاش مي شد
        همه مردم دنيا
              به جاي امضاي طومارها
                   و تحصن كردن ها
                        و به جاي محكوم كردن
 
كاش همه مردم دنيا
   به جاي يك دقيقه سكوت كردن
          به جاي يك عمر سكوت
همه فقط
يك دقيقه فرياد مي كشيدند!...