باشد تا موقعيت مناسب

برگزاري اجلاس سران کشورهاي حاشيه درياي خزر در تهران ،حادثه اي مهم براي ايران تلقي مي شد و تصميمات آن براي ما بسيار با اهميت بود . زيرا اولاً موضوعي اساسي يعني تقسيم درياي خزر در دستور كار آن قرار داشت ، ثانياً  حضور ولاديمير پوتين به عنوان رهبر يک کشور بزرگ ، سايه سنگيني بر اجلاس داشت و از يک هفته پيش ‏کارشناسان بي طرف و سياست پيشه گان نگران از تحميل قراردادي در مورد تقسيم درياي خزر توسط ‏روسيه به جمهوري اسلامي بودند.‏ اين کارشناسان با توجه به موقعيت فعلي ايران در عرصه بين المللي و مناقشه موجود بر سر پرونده هسته اي كشورمان و قطعنامه هاي شوراي امنيت ، و اين که كشور نياز زيادي به پشتيباني روسيه در عرصه بين المللي ‏و همچنين تکميل نيروگاه بوشهر دارد ،‏‎ نگران بودند كه روسيه ‏بخواهد از اين موقعيت استفاده برده و سهم کمتري از درياي خزر براي ايران در نظر بگيرد ، که اگر مسأله هسته اي نبود ‏ما خيلي محکم تر واستوارتر مي توانستيم در اين اجلاس ‏دربرابر روسيه بايستيم وازمنافعمان دفاع کنيم.
ويژگي هاي شخصيتي ولاديمير پوتين ، و نيز جواني و فعالي و علاقمندي وي به ‏تأثيرگذاري در مناسبات بين المللي و نيز جايگاه كشورش ،  موجب گرديده بود كه هيأت ايراني توجه خود را متوجه مهم ترين ميهمان اين اجلاس بنمايند . اين توجه زماني افزايش يافت كه در آستانه سفر پوتین به تهران، «كاندولیزا رایس» و «رابرت گیتس»، وزرای خارجه و دفاع آمریكا، به مسكو رفتند و مذاكرات مهمی درباره پرونده ایران انجام دادند و پس از آن نیز «نیكلا ساركوزی»، رئیس‌جمهور فرانسه، به مسكو رفت و در نهایت پوتین پس از رایزنی با «آنگلا مركل» در برلین ، به تهران پرواز كرد . 
سؤال اهالي سياست اين بود كه در اين اجلاس كه ولاديمير پوتين به دعوت هشت ساله جواب داده و سنگين و دير آمده بود ، انتظار داشت ما چه چيزي قدم انداز کنيم ، زيرا  گزارش هاي سفارت روسيه در تهران را مي شد بازخوانی کرد که از نیاز ما به این سفر به کرملين چه نوشته اند و اين نگراني وجود داشت كه نكند در اين اجلاس ،شرايطي بر ما تحميل گردد كه مطابق با منافع ملي ما نباشد .        
سران کشورهاي حوزه درياي خزر كه اولين بار در سال 1381 دور هم جمع شده بودند ، براي برگزاري دومين اجلاس به تهران آمده بودند . در اين اجلاس ، سران كشورهاي روسيه، قزاقستان، ترکمنستان، آذربايجان و اعضاي هيأت هاي آنها ‏ كه همگي درس خوانده مسکو بودند، به زبان روسي با هم سخن مي گفتند و تنها براي دريافت سخنان هيأت ايراني ‏ناگزير به استفاده از مترجم روسي بودند. در اجلاس اول ، مي خواستند سهم سیزده درصدي بر ایران تحميل كنند ولي نمايندگان ايران قبول نكردند و بدنبال آن بودند که سهم خود را اگر نه پنجاه در صدی که در گذشته با شوروی بود ، حداقل بيست درصد و به تساوي تعيين كنند اما ديگران نپذيرفتند و تفاهم نامه اي امضا نشد. حالا اوضاع موجود بر سر پرونده هسته اي و قطعنامه هاي شوراي امنيت ، موجب شده بود كه ديگران را در مقام باج گيري قرار دهد يا دست کم به اين فکر بياندازد، اگرچه جمهوري اسلامي تا به حال هلو نبوده که ديگران غورتش بدهند، بلكه سخت گلوگير بوده است اما به طور طبيعي در اين شرايط ، ديگران در مقام گفتگو با ايران خود را بالادست مي ديدند.
روسيه كشوري است كه در حال بازپس گرفتن قدرت بزرگ جهاني خويش است. درآمد ملی روس ها در 1999 کمتر از یکصد و هشتاد و پنج ميليارد دلار بوده و حالا در عرض هشت سال ، 985 میلیارد شده است . درآمد سرانه شان ماهانه هزار و پانصد روبل بوده و حالا سيزده هزار و هشتصد و ده روبل است . جمعيت روسيه 146 ميليون نفر بوده و حالا 141 ميليون نفر است . سرمايه گذاري پايه اي در صنايع نفت و گاز صفر بوده حالا سه و نيم تريليون روبل شده است. بودجه نظامي آنها شش ميليارد دلار بوده و حالا سي و دو ميليارد است . در آخرين سال قرن بيستم هيچ ميلياردر نداشته و حالا پنجاه و سه نفر ميلياردر دارد. اين ها به معناي داشتن کارنامه درخشاني در حقوق بشر و به منزله خودداري از دخالت در کار همسايگان نيست. اين ها به دليل داشتن دولت حسنه و با اخلاق نيست بلكه فقط به معناي آن است که در بازي قدرت دست بالاتر دارد.
در این شرایط به امضای قرارداد رفتن ، براي كشور ما جاي نگراني داشت. تا پنج سال پيش ، کشورهاي برآمده از دل شوروي به طفيل ارتباطاتي که با آمريکا و اروپا ايجاد كرده بودند در برابر خواست قابل اثبات ايران ايستادند، حالا که ديگر اربابي قدرتمند دارند و احساس مي کنند در موقعيت ايستائي قرار گرفته اند احتمال باج خواهي را افزايش مي داد .لذا به نظر مي رسيد عاقلانه ترين کار ، برگزاري اجلاسي بي تعهد و بي قبول بود تا منتظر موقعيت زماني بهتر بمانيم كه خوشبختانه چنين شد و بهترين كار همان بود كه  انجام گرديد و نمايندگان ايران هيچ قراردادي را امضا نكردند چرا که در وضعيتي مناسب براي معامله نبودند.  
از ‏اظهار نظرها چنين برمي آيد که با آشکار شدن خطر هر نوع رأي گيري و گفتگو بر سر تقسيم ‏درياي خزر ، رئيس جمهور ايران پيشنهاد کرده است كه اجلاس سران كشورهاي ساحلي درياي خزر و نيز ‏اجلاس وزراي امور خارجه اين كشورها از اين پس به صورت مرتب و با زمان‌بندي از پيش تعيين شده ‏برگزار شود و سران اجلاس هر سال يک بار گرد هم آيند كه با موافقت ‏روسيه ، بقيه کشورها هم اين توصيه را پذيرفته اند.   
اگرچه آقاي احمدی نژاد در پايان اجلاس گفت: « اجلاس به تمام اهداف از پیش تعیین شده رسید.» ولي  نظربایف رئیس جمهور ‏قزاقستان در باره اين كه آيا سند كنوني ، سند نهایی است گفت: « نه، سند کنونی، سند نهایی نیست، بلکه سند همه جانبه، کنوانسیون رژیم حقوقی ‏است که همه مسائل را در بر دارد.» و در پاسخ به اين سؤال كه سند کنوانسیون چه زمانی آماده می شود؟ ‏ جواب داد: « سند کنوانسیون یک سال دیگر در باکو آماده می شود» . جمله اي هم که در متن بيانيه آمده چنين است: "اعضاي اجلاس ‌اعلام مي‌دارند كه تدوين رژيم ‏حقوقي جامع درياي خزر و انعقاد هرچه سريع‌تر كنوانسيون رژيم حقوقي اين دريا مهم‌ترين ‏وظيفه است. اين كنوانسيون به عنوان سند پايه رژيم حقوقي درياي خزر بايد مسايل اعمال صلاحيت كشورهاي ‏ساحلي خزر را براساس احترام به حقوق حاكمه آن‌ها در درياي خزر تعيين كند و در برگيرنده اصول و ‏موازين مربوط به حفاظت از محيط زيست و كاربرد معقولانه منابع طبيعي از جمله بهره‌برداري از منابع زنده ‏درياي خزر و منابع معدني بستر و زيربستر آن، كشتيراني و همچنين ساير مسايل مربوط به فعاليت در درياي ‏خزر باشد.     
در بندهاي ديگر هم بر توافق هاي اجلاس اول تأکيد شده که "توافق نهايي در مسايل مربوط به تحديد حدود ‏بستر به منظور استفاده از منابع زيربستر توسط همه كشورهاي ساحلي درياي خزر با توجه به حقوق حاكمه ‏آن‌ها و احترام به حقوق و منافع قانوني يكديگر اجرا خواهد شد. و روند توافق به منظور تعيين مناطق با ‏عرض مورد توافق و پهنه مشترك آبي درياي خزر و همچنين رژيم‌هاي حقوقي مطابق با آن‌ها را ادامه دهند."‏     
برخي آگاهان سياسي معتقد بودند كه ممكن است پوتين حامل پيامي نيز براي ايران باشد كه آقاي لاریجانی در حاشیه هشتمین همایش سراسری روحانیون ارتش در تهران ، در پاسخ به اين سئوال كه «آیا پوتین پیام خاصی را برای ایران در سفر به تهران داشته است؟»، گفت: «بله ؛ نظر خاصی را بیان داشتند و دیدگاهی را مطرح كردند كه در حال بررسی است». البته سخن مقام معظم رهبري در ديدار با ولاديمير پوتین كه به وي فرمودند«درباره سخنان و پیشنهاد شما، تأمل خواهیم كرد» مي تواند تأييدي بر اين گمانه زني باشد .  لاريجاني در خصوص اینكه آیا پیام پوتین درباره مسأله هسته‌ای بوده است گفت: «بله این مسأله هم بوده است » و توضیحات بیشتر در این خصوص را به زمان دیگر و موقعی مناسب موكول كرد.
به هر حال تحليل گران سياسي معتقدند ‏ ، روس ها ‏كه به دنبال آن بودند كه "هيچ را به ما گران بفروشند" ، ظاهراً چندان موفق نشدند .‏

من نمي دانم بعضي ها چه اصراري دارند كه براي حذف و يا تضعيف رقباي خود ، از رهبري مايه بگذارند و جايگاه رفيع رهبري را خرج اميال پَست و حقيرشان كنند . به نظر من اين افراد هيچ شناخت و اعتقادي به رهبري و جايگاه آن در قانون اساسي ندارند و گر نه انگ « ضد رهبري بودن » را كه در حقيقت نوعي حرمت شكني نسبت به رهبري است  رواج نمي دادند ، زيرا تكرار مداوم  اين عبارت ، نه حمايت و تقويت ، بلكه در جهت تضعيف رهبري است . به قول حجت الاسلام  محمد غروی  عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم ، «رفتارهای نقدگونه را نباید ضدیت تلقی کرد. اظهار این برچسب حتی نوعی حرمت‌شکنی رهبری است. همانطور که خود ایشان به صراحت فرموده‌اند» . لذا « زدن این برچسب معنایش این است که افرادی را در مقابل رهبری قرار دهیم که این به یک معنا تضعیف رهبری است».                                                       
جالب است كه خود رهبري در اين مورد مي فرمايند : "معتقد نبودن به ولايت فقيه، ضدیت با رهبری نیست" .                                                                
سيد رضا اكرمي عضو شورای مرکزی جامعه روحانیت مبارز هم مي گويد : «به جز اصول دین ، می‌توان درباره مسائل اجتهادی گفت‌وگو یا به قول طلبه‌ها اِن‌قُلت و قُلت انجام داد و درباره مسئله ولایت فقیه هم دیدگاه‌های مختلف فقهی وجود دارد، مثلاً تعدادی از فقها ولایت فقیه را تنها در زمانی دارای مشروعیت می‌دانند که جامعه دچار هرج‌ومرج و فساد شده باشد اما برخی از فقها مانند حضرت امام اعتقاد داشتند که ولایت فقیه جزو اولویات است و حتی مرحوم صاحب جواهر معتقد بود اگر کسی ولایت فقیه را نپذيرد اصلاً شامه فقهی ندارد»                                                  
علاوه بر انگ " ضديت با رهبري " ، تعدادي از طرفداران رئيس جمهور ، انتقاد از دولت نهم را هم جرمي نابخشودني مي شمارند و براي به در كردن منتقدان از ميدان ، به حمايت هاي رهبري از دولت استناد مي كنند در حالي كه خود مقام رهبري " انتقاد كردن و مطالبه از همه مسئولان را ، امری طبیعی " مي دانند و مي فرمايند : «اطلاع داشتن رهبری از همه رویدادها و جزئیات فعالیت همه دستگاهها و وزارتخانه ها نه لازم و نه ممكن است و دلیلی ندارد رهبری وارد محیطهای اجرایی شود چرا كه مسئولیتها مشخص است. بنابراين "حمایت از دولت به معنای تأیید همه كارهای آن و به معنای مخالفت با انتقاد از آن نیست.» ولي به قول آقاي اكرمي «اگر کسی با بحث علمی و منطقی به احمدی‌نژاد بگوید با این همه امکاناتی که دولتش در اختیار دارد چرا تورم و گرانی امان مردم را بریده‌است، به معنای مخالفت یا دشمنی نیست » و نبايد هواداران دولت نهم بر آشوبند و به منتقدين انگ هاي مختلف بزنند ، چرا كه  " انتقاد كردن و مطالبه از همه مسئولان ، امری طبیعی " است .                                                                                   
                                           

سخناني از دکتر حسن روحانی
نماینده مقام معظم رهبری در شورایعالی امنیت ملی:
تاآستانه تحمل مسئولین بالا نرود ،  اتحاد حاصل نمی‌شود
=================

دکتر حسن روحانی در دیدار با اعضای شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه گفت:  مقام معظم رهبری امسال را سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی نامگذاری کرده‌اند. نیمی از سال گذشت و پرسش این است که ما تا چه اندازه به این هدف نزدیک شده‌ایم. واقعیت این است که تا آستانه تحمل افراد و بویژه مسئولین بالا نرود، اتحاد حاصل نمی‌شود. تنگ‌نظری‌ها، خودخواهی‌ها، عدم اعتنا به نظرات دیگران، از عوامل اصلی تفرقه است. متأسفانه در جامعۀ ما، آستانه تحمل برخی مسئولین بسیار پایین است. در جامعه‌ای با این همه تنگ‌نظری نمی‌توانیم به وحدت مطلوب برسیم. 
وی افزود: دوران مسئولیت‌های همۀ ما زودگذر است. کشور، ملک مطلق کسی نیست. احساس مالکانه داشتن نسبت به مردم و کشور بزرگترین مشکل و درد بی‌ درمان جامعه ماست. منافع و مسایل ملی مربوط به همه ملت است و همه باید مسئولیت خود را دربارۀ آن انجام دهند. نمی‌توان یک مسأله مهم ملی را تنها به یک گروه یا چند نفر سپرد، باید از نظرات و اندیشه‌های دیگران و از کمک دیگران نیز استفاده کرد. باید تلاش کنیم زمینه‌های اتحاد و نزدیکی مورد نظر مقام معظم رهبری را در کشور فراهم آوریم. اکنون در حوزه بین‌المللی بیش از همیشه مورد تهدید هستیم. دیپلماسی یک کشور زمانی موفق است که اجازه ندهد دشمن ، دیگر کشورها را علیه منافع ملی کشورمان به خود پیوند دهد. یک ضرب‌المثل ایرانی می‌گوید یک دشمن زیاد است و هزار دوست کم. اگر همه کشورهای جهان با ما باشند کم است و اگر یک کشور دشمن باشد زیاد است. نباید برای ازدیاد دشمنان فرصت ایجاد کنیم. 
نماینده مقام معظم رهبری در شورایعالی امنیت ملی ، با انتقاد از کسانی که به گفته امیرالمؤمنین در شرایط خطر هستند و می‌گویند در بهترین شرایط هستیم و بر شتر چموش سوارند در حالی که می‌گویند بر شتر رام سوارند، به برخی از خطرات اشاره کرد و اظهار داشت: اگر عده‌ای دشمن و دشمنی را حس نکنند، اگر عده‌ای این طور فکر کنند که دشمن ندارند یا دشمن ضعیف است این فکر زمینه اِعمال تهدید دشمن را بهتر فراهم می‌کند. غفلت از دشمن خلاف عقل و تدبیر است. دشمنان ما بیرحم هستند حاکمان آمریکا واقعاً آدمهای شروری هستند و تجاوزاتشان در منطقه این موضوع را به خوبی روشن کرده است. متأسفانه دشمنان ما رو به افزایش‌اند. تا دیروز در کنار آمریکا انگلیس بود اما امروز فرانسه هم با حرارتی بیشتر در کنار ایالات متحده قرار گرفته است. 
وی ادامه داد: در سالهای پیش وقتی قیمت نفت به مرز ١٨ یا ٢٠ دلار میرسید، احساس بر این بود که وضع اقتصادی خوبی در انتظار است. اما اکنون با نفت ٨٠ دلاری که قدرت اقتصادی ما چند برابر شده است، متأسفانه آثار یک اقتصاد سالم و پویا را نمی‌بینیم. اگر یک برنامه دقیق و همه جانبه‌ای داشتیم بسیاری از مشکلات کشور در این شرایط قابل حل بود. در این شرایط می‌بایست از نظر رفاه، رشد سرمایه‌گذاری خارجی، کاهش تورم و بیکاری بهترین شاخص‌ها را می‌داشتیم. اما می‌بینید که مثلاً در مورد مسکن چه دغدغه بزرگی را مردم دارند. باید دید نسبت به سال‌های گذشته در چه شرایطی هستیم؟ شرایط ما، شرایط مطلوبی نیست. دشمن خود را آماده کرده و علیه ما هر روز توطئه می‌کند. سازمان ملل و شورای امنیت را پناهگاهی برای خود قرار داده تا از آن طریق فشار را بر ما افزایش دهد. آثار این فشارها در روابط اقتصادی و سیاسی مشاهده می‌شود. شرایط ما هر روز سخت‌تر می‌شود. ممکن است کسی بگوید، مهم نیست. ولی برای مردم ما بسیار مهم است چون هزینۀ آن را، مردم پرداخت می‌کنند و آثار اقتصادی آن در زندگی مردم به خوبی لمس می‌شود. لازم نیست بانک مرکزی نرخ تورم را اعلام کند، نرخ واقعی تورم را مردم ما بهتر از بانک مرکزی می‌دانند، بانک مرکزی با فرمول خاص خود محاسبه می‌کند ولی مردم با همه وجودشان آن را لمس می‌کنند.
دکتر روحانی یکی از راههای خروج از مشکلات داخلی و بین‌المللی را مشارکت فعال مردم در انتخابات دانست و گفت : مجلس قوی می‌تواند راهنمای خوبی برای همه باشد. مجلس نیرومند می‌تواند فضای بین‌المللی را هم آرام کند. مجلس قدرتمند و مستقل می‌تواند منافع مردم و نظام را بخوبی تأمین کند.

درود بر لب‌هايی که جز به عشق ، روزه نگشادند . درود بر چشم‌هايی که فرشتگان را در زلالشان به سجده می‌ديدی. پر برکت باد دست‌هايی که تا عشق قد کشيدند و شانه‌هايی آن‌چنان مهربان که سيمرغ را رغبت فرود آمدن پديد آوردند. سلام بر شما که ماه ضيافت عشق را به بدرقه نشسته‌ايد و هلال عيد بر پيشاني آسمانتان می‌درخشد. تهنيت باد بر شما که اين عيد بهای عشقتان است.

                          برايتان رمضان‌های نورانی فراوان آرزومندم.

اوائل انقلاب كه بازار بحث های سیاسی خیلی داغ بود ، کنار پیاده رو ها جوانها دسته دسته با شور و هیجان بحث مي کردند . گويا همه راجع به همه چیز اطلاعات ذی قیمتی داشتند که میتوانستند یک شبه تمام مسائل را حل کرده و به مدینه فاضله برسند . پشتوانه آنها هم چهارتا کتاب و مقاله بود که همه جا پُر بود . انگار راه حل تمام مشکلات در همان باورهای ساده انگارانه خلاصه می شد و هیچ پیچیدگی وجود نداشت. از نظر آنها سخت ترین مسایل راه حلی دوخطی داشتند .

امروز می بینيم در عين حال كه سال ها از آن زمان گذشته و سن وسالی بر ما رفته است ولي انگار آن دنیا و آن ذهنیت همانطور دست نخورده باقی مانده است . هنوز هم فکر میکنیم آنقدر میدانیم که بتوانیم برای حل همه مشکلات راه حل های بدیع و یک شبه ارائه كنيم . فکر میکنیم که دنیا باید بیايد از ما یاد بگیرد . مي گوئيم تمام مشکلات جامعه یکی دو تا که بیشتر نیست . یكي اقتصاد و یكي فساد . برای حل این دوتا که این همه صغرا و کبرا لازم نیست . کافی است چندتا کارخانه بزنیم و قوه قضاییه هم كمي سخت گیری کند .خوب می بینید که چقدر ساده است . راه حل معضل اقتصادی چه ساده بود . آنهایی که قبلاً بر سر كار بودند مسائل را خیلی می پیچاندند براي همین مملکت را به باد دادند .

اگر به برخي دیالوگ هایی که این روزها بیان میشود دقت کنیم ، متوجه میشویم که عليرغم گذشت سالها از آن زمان ، ولی گويا آن دنیا و ذهنیت ساده انگار ، هنوز دست نخورده باقی مانده است .

 

                                         سومين سفر به نيويورك                                 

در آسـتانه سومين سفـر آقاي احمـدي نژاد به نيـويورك ، روزنامه اعتماد مـلي نوشت : « آقاي احمدي‌نژاد رياست‌جمهوري اسلا‌مي ايران براي سومين بار در نشست سالا‌نه مجمع عمومي سازمان ملل شركت مي‌كند،اما هنوز مشخص نيست كه ايشان با كدام "ايده نو" به جمع رهبران جهان مي‌روند. آيا همان مواضع و ايده‌هاي گذشته تكرار مي‌شود يا پنجره جديدي براي جهان پرتلا‌طم امروز باز خواهد شد؟ رئيس‌جمهوري اسلا‌مي ايران آيا همچنان جهان را عرصه كشمكش‌هاي پايان‌ناپذير و مرگ‌آور ميان ظالمان جهانخوار فاسد و مظلومان آزاديخواه ميدانند يااينكه جهان را عرصه رقابت بين كشورهاي داراي منافع ملي مي‌بينند؟ »    
البته خود آقاي احمدي‌نژاد پیش از سفر به نیویورک در جمع خبرنگاران در فرودگاه مهرآباد گفت :‌" مجمع عمومی سازمان ملل از جمله مهمترین مجامع مهم و تأثیرگذار جهان است که هر سال در مقر سازمان ملل متحد برگزار می شود و از آنجا که ملت ایران دارای الگوی مناسبی برای ارائه به سایر کشورهای جهان است، این مجمع فرصت مناسبی است تا بنده به بیان این الگوها بپردازم. "  ..........................

1- قدرت معنوی ملت ایران     
بنده در همان دوران غربت، وقتی خرمشهر در اشغال دشمنان بیگانه بود، نزدیك پل خرمشهر رفتم و به چشم خودم دیدم وضعیت چگونه است. فضا غم آلود و دلها سرشار از غصه بود و دشمن با اتكا به نیروهای بیگانه كه به او كمك می‌كردند ، همین آمریكا و غربیها و همین مدعیان دروغگو و منافق حقوق بشر در خرمشهر مستقر شده بود. تانك‌های او ، وسایل پیشرفته او ، هواپیماهای مدرن او ، نیروهای تا دندان مسلح او ، بچه های ما آر. پی.جی هم نداشتند . با تفنگ می‌جنگیدند . اما با ایمان و با صلابت. همین جوانان، با دست خالی، اما با دل پر از امید و ایمان به خدا ، بدون اینكه ابزار پیشرفته‌ای داشته باشند و بدون اینكه دوره های جنگ را دیده باشند وسط میدان رفتند و بر همه آن عوامل غلبه پیدا كردند.
روز سوم خرداد، همان ساعت اولی كه رزمندگان ما خرمشهر را گرفته بودند مرحوم شهید صیاد شیرازی به من تلفن كرد. بنده آن وقت رئیس جمهور بودم و گزارش اوضاع جبهه را می‌داد. می گفت الان هزاران سرباز و افسر عراقی صف بسته‌اند برای اینكه بیایند ما دست‌هایشان را ببندیم و اسیر شوند. قدرت معنوی یك ملت این است. فقط خرمشهر نیست، خرمشهر یك نماد است كربلای 5 ما هم همین طور بود؛ والفجر 8ما هم همین طور بود؛ فتوحات فراوان دیگر ما هم همین طور بود . عملیات خیبر و بدر و مجموعه هشت سال دفاع مقدس ما هم همین طور بود. البته ناكامی و شكست هم داشتیم و شهید هم دادیم . میدان مبارزه است. به بركت ایمان شهیدان ما و ایمان شما پدران و مادران و همسران كه شماها هم پشت سر شهدا قرار دارید چون اگر پدر شهید، مادر شهید و همسر شهید با او همدل و هم ایمان نباشند، او نمی‌تواند برود بجنگد . توانستید در این مبارزه پیروز شوید. این همان درسی است كه باید همواره جلوی چشم ما باشد و به آن نگاه كنیم.(بیانات در دیدار خانواده های شهدا 3/3/84 ) 

2- پیشتازان شهادت
بچه‌های شهید چمران در ستاد جنگ های نامنظم جمع‌می شدند و هر شب عملیات می‌رفتند و بنده را هم گاهی با خودشان می‌بردند. یك شب دیدم، افسری با من كار دارد . به نظرم سرهنگ 2 یا سرگرد بود. چون محل استقرار ما لشكر 92 بود لذا به اینها نزدیك بودیم . آن افسر پیش من آمد و گفت: من با شما یك كار خصوصی دارم . من فكر كردم مثلاً می‌خواهد درخواست مرخصی بدهد یك خرده لجم گرفت كه حالا در این حیص و بیص چه وقت مرخصی رفتن است. اما دیدم با حالت گریه آمد و گفت: شبها كه این بچه‌ها به عملیات می‌روند اگر می شود من را هم با خودشان ببرند ! بچه ها شبها با مرحوم شهید چمران به قول خودشان به شكار تانك می‌رفتند و این سرهنگ آمده بود، التماس می كرد كه من را هم ببرید! چنین منظره ها و جلوه‌هایی را انسان مشاهده می كرد . این نشان دهنده آن ظرفیت معنوی است. بچه‌های بسیجی و بچه های سپاه و داوطلبان جبهه و آدم هایی از قبیل شهید چمران كه جای خود دارند این یك بعد از ظرفیت این ملت عظیم است. (بیانات در دیدار جمعی از پیشكسوتان جهاد و شهادت و خاطره گویان دفتر ادبیات و هنر مقاومت 31/6/84)      

3- بابایی آماده پرواز بود        
سال 61 شهیدبابایی را گذاشتیم فرمانده پایگاه هشتم شكاری اصفهان. درجه این جوان حزب‌اللهی سرگردی بود كه او را به سرهنگ تمامی ارتقاء دادیم. آن وقت آخرین درجه ما، سرهنگ تمامی بود. مرحوم بابایی سرش را می تراشید و ریش می گذاشت. بنا بود او این پایگاه را اداره كند. كار سختی بود. دل همه می‌لرزید دل خود من هم كه اصرار داشتم، می‌لرزید  كه آیا می تواند؟ اما توانست. وقتی بنی‌صدر فرمانده بود، كار مشكل‌تر بود. افرادی بودند كه دل صافی نداشتند و ناسازگاری و اذیت می كردند حرف می‌زدند، اما كار نمی‌كردند؛ اما او توانست همانها را هم جذب كند. خودش پیش من آمد و نمونه‌ای از این قضایا را نقل كرد. خلبانی بود كه رفت در بمباران مراكز بغداد شركت كرد، بعد هم شهید شد. او جزو همان خلبان‌هایی بود كه از اول با نظام ناسازگاری داشت. شهید عباس بابایی با او گرم گرفت و محبت كرد حتی یك شب او را با خود به مراسم دعای كمیل برده بود . با این كه نسبت به خودش ارشد هم بود. شهید بابایی تازه سرهنگ شده بود اما او سرهنگ تمام چند ساله بود . سن و سابقه خدمتش هم بیشتر بود. در میان نظامی ها این چیزها مهم است. یك روز ارشدیت تأثیر دارد . اما او قلباً و روحاً تسلیم بابایی شده بود. شهید بابایی می گفت دیدم در دعای كمیل شانه‌هایش از گریه می‌لرزد و اشك می‌ریزد. بعد رو كرد به من و گفت: عباس دعا كن من شهید بشوم! این را بابایی پس از شهادت آن خلبان به من گفت و گریه كرد. او الآن در اعلی علیین الهی است ، اما بنده كه سی سال قبل از او در میدان مبارزه بودم هنوز در این دنیای خاكی گیر كرده‌ام و مانده‌ام ! ما نرفتیم . معلوم هم نیست دستمان برسد. تأثیر معنوی اینگونه است خود عباس بابایی هم همین طور بود او هم یك انسان واقعاً مؤمن و پرهیزگار و صادق و صالح بود. (بیانات در دیدار مسئولان عقیدتی، سیاسی نیروی انتظامی 23/10/83)